استفاده از عرشه های فولادی برای سازنده ها به عنوان قالب دائمی و پلت فرم ساخت و ساز بسیار جذاب بود و از سمت دیگر یک جایگزین جذاب تر برای دال های بتنی تقویت شده به حساب می آمد. در سال 1938، مهندسان از یک سیستم غیر کامپوزیت کف سلولی در ساختمان های صنعتی استفاده می کردند.
